Ὁ Ὅσιος Διονύσιος ὁ ἐν Ὀλύμπῳ

Ημ. Εορτής: 23 Ιανουαρίου Ημ. Γέννησης: 1500 μ.Χ. Ημ. Κοιμήσεως: Ημ. Ανακομιδής Λειψάνων: Πολιούχος: Λιτοχώρου Λοιπές πληροφορίες: Εορταζόμενο όνομα:

Ὁ Ἅγιος Διονύσιος γεννήθηκε περὶ τὸ ἔτος 1500 στὸ χωριὸ Σκλάταινα τῆς ἐπαρχίας Φαναρίου Καρδίτσας, ποὺ σήμερα ὀνομάζεται Δρακότρυπα, ἀπὸ γονεῖς πτωχοὺς ἀλλὰ εὐσεβεῖς, τὸν Νικόλαο καὶ τὴ Θεοδώρα, οἱ ὁποῖοι τὸν ἀνέθρεψαν μὲ παιδεία καὶ νουθεσία Κυρίου. Μετὰ τὸν θάνατο τῶν γονέων του καὶ σὲ νεαρὴ ἡλικία μετέβη στὰ Μετέωρα, ὅπου καὶ ἔγινε Μοναχός. Ἀργότερα κατέφυγε στὸ Ἅγιον Ὄρος καὶ χειροτονήθηκε Διάκονος καὶ Πρεσβύτερος. Διακατεχόμενος ἀπὸ τὸν πόθο τὴ ἐρημικῆς ζωῆς ἵδρυσε κοντὰ στὴ Μονὴ Καρακάλλου ἕνα μικρὸ κελί, στὸ ὁποῖο μόναζε καὶ κοντὰ σὲ αὐτὸ ἔκτισε καὶ ἕνα μικρὸ ναὸ ἀφιερωμένο στὴν Ἁγία Τριάδα. Στὴν συνέχεια ἐπισκέφθηκε τὰ Ἱεροσόλυμα γιὰ νὰ προσκυνήσει τοὺς Ἁγίους Τόπους. Ὁ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων ἐξετίμησε τόσο πολὺ τὴν πνευματικότητα τοῦ Ἁγίου ἀσκητοῦ, ὥστε τὸν παρότρυνε νὰ μείνει κοντά του γιὰ νὰ τὸν ἀναδείξει διάδοχό του. Παρὰ τὶς προτροπὲς ὅμως καὶ τὰ δελεάσματα ἐκεῖνος ἐπέστρεψε στὸ ἡσυχαστήριό του. Χρημάτισε δὲ καὶ γιὰ λίγο ἡγούμενος τῆς Μονῆς Φιλοθέου Ἁγίου Ὄρους, πρὸς ἐνίσχυση τῆς ὁποίας δὲν δίστασε νὰ ταξιδέψει μέχρι τὴν Κωνσταντινούπολη. Κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ἡγουμενίας του στὴ Μονὴ Φιλοθέου ἄλλαξε τὴν τάξη αὐτῆς ἀπὸ βουλγαρικὴ σὲ ἑλληνική. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ δυσαρέστησε κάποιους, οἱ ὁποῖοι ζητοῦσαν συνέχεια ἀφορμὲς νὰ δημιουργοῦν ζητήματα καὶ νὰ προκαλοῦν σκάνδαλα. Γι’ αὐτὸ ὁ Ἅγιος θεώρησε καλὸ νὰ ἀπέλθει, περὶ τὸ 1524, σὲ σκήτη ποὺ ἦταν κοντὰ στὴν Βέροια, ὅπου καὶ διοργάνωσε τὴ μοναστικὴ ζωή. Ἀνακαίνισε τὸ Ναὸ τοῦ Τιμίου Προδρόμου καὶ ἀνέπτυξε πλούσια διδακτικὴ καὶ φιλανθρωπικὴ δράση. Ἐπισκέφθηκε ὡς προσκυνητὴς καὶ πάλι τὰ Ἱεροσόλυμα, μὲ ἀφορμὴ τὴν ἐκεῖ Σύναξη τῶν Πατριαρχῶν Κωνσταντινουπόλεως, Ἀλεξανδρείας, Ἀντιοχείας καὶ Ἱεροσολύμων καί, ἀφοῦ δέχθηκε τὶς εὐλογίες καὶ παραινέσεις τους, ἐπέστρεψε στὴν Βέροια. Κατ’ ἐκεῖνο τὸν καιρὸ κοιμήθηκε ὁ Ἐπίσκοπος Βεροίας, οἱ δὲ πρόκριτοι καὶ κάτοικοι τῆς περιοχῆς προσπάθησαν νὰ πείσουν τὸν Ἅγιο νὰ γίνει Ἐπίσκοπός τους. Ἐκεῖνος ὅμως, ποθώντας τὴν ἡσυχία καὶ τὴν ἔρημο, ἔφυγε καὶ πῆγε σὲ μία δυσπρόσιτη περιοχὴ τοῦ Ὀλύμπου, ὅπου ἵδρυσε τὴ μονὴ τῆς Ἁγίας Τριάδος. Σὲ κάποιο διωγμὸ τῶν Τούρκων ἐγκατέλειψε γιὰ λίγο τὴ μονὴ καὶ κατέφυγε στὸ Πήλιο, κοντὰ στὴ Ζαγορά. Ἐκεῖ ἔκτισε Ἐκκλησία καὶ κελιά. Ἀπὸ ἐκεῖ, μὲ τὴν παράκληση τοῦ λαοῦ γιὰ τὴν ἀνομβρία, ποὺ ἀκολούθησε τὴν φυγή του, ὁ Ὅσιος ἐπέστρεψε στὸν Ὄλυμπο, περὶ τὸ 1542, γενόμενος δεκτὸς ὄχι μόνο ἀπὸ τὸν λαὸ ἀλλὰ καὶ τὸν Τοῦρκο ἄρχοντα, ὁ ὁποῖος ἐγγράφως τοῦ ἔδωσε τὴν ἄδεια νὰ ἀνεγείρει ναὸ καὶ κελιά. Ἡ ἁγιότητα τοῦ Ὁσίου καὶ τὰ παρ’ αὐτοῦ ἐπιτελούμενα θαύματα, διαθρυλούμενα εὐρέως σὲ ὅλη τὴ γύρω περιοχὴ καὶ τὴ Μακεδονία, ὁδηγοῦσαν πολλοὺς μέχρι τῆς ἀπομακρυσμένης μονῆς του, γιὰ νὰ λάβουν τὴν εὐλογία του, νὰ ζητήσουν τὴ συμβουλή του, νὰ θεραπευθοῦν ἀπὸ ἀσθένειες καὶ νὰ ὠφεληθοῦν πνευματικά. Καὶ ὁ Ὅσιος στήριζε τὴν πίστη τους, κράτυνε τὴν ὑπομονή τους, θέρμαινε τὴν ἀγάπη τους, ἀνταποκρινόμενος στὶς ἀπαιτήσεις τῆς ψυχῆς τους ἀλλὰ καὶ στὶς ὑλικές τους ἀνάγκες. Ἐδῶ ὁ Ἅγιος ἔζησε σὰν ἐπίγειος ἄγγελος καὶ γρήγορα συγκέντρωσε γύρω τοῦ πλῆθος μοναχῶν, ποὺ ἔκανε τὴν μονὴ πραγματικὴ Λαύρα. Ὡστόσο, ὁ ἴδιος προτιμοῦσε νὰ μένει στὰ σπήλαια τῆς περιοχῆς καὶ νὰ ἀσκεῖται στὸ γνόφο τῆς νοερᾶς προσευχῆς. Κάποιες φορές, ἐνῶ ἐρχόταν ἀπὸ τὰ σπήλαια, τὸν εἶχαν δεῖ νὰ λάμπει ὁλόκληρος, λουσμένος μέσα στὸ ἀναστάσιμο φῶς τοῦ μέλλοντος αἰῶνος. Ὁ Θεὸς τὸν προίκισε μὲ ἔκτακτα καὶ ὑπερφυσικὰ χαρίσματα. Ὑπῆρξε προορατικὸς καὶ θαυματουργός, ἐνῶ ἦταν ἀκόμη στὴ ζωή. Ὁ Ἅγιος δὲν παρέλειπε νὰ περιέρχεται τὰ γύρω χωριά, γιὰ νὰ κηρύξει, νὰ ἐξομολογήσει καὶ νὰ στηρίξει τοὺς σκλαβωμένους Ἕλληνες.  Ὁ Ὅσιος Διονύσιος κοιμήθηκε μὲ εἰρήνη καὶ ἐνταφιάσθηκε ἀπὸ τοὺς μοναχοὺς  στὸ κάτω μέρος τῆς βόρειας πτέρυγας τοῦ ἐσωτερικοῦ τοῦ Καθολικοῦ τῆς μονῆς. Ὁ τάφος του ἀπέπνεε εὐωδία καὶ χάρη καὶ ἀπὸ τότε ἀπέβη πηγὴ δυνάμεως καὶ ἰαμάτων γιὰ τοὺς πιστούς. Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης. Τοῦ Ὀλύμπου οἰκήτωρ Πιερίας ἀγλάϊσμα, καὶ τῆς ἐπωνύμου Μονῆς σου ἱερὸν περιτείχισμα, ἐδείχθης Διονύσιε σοφέ, βιώσας ὥσπερ Ἄγγελος ἐν γῇ, καὶ παρέχεις τὴν σὴν χάριν τοῖς εὐλαβῶς, προστρέχουσι τῇ σκέπῃ σου. Δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ πᾶσιν ἰάματα. Κοντάκιον. Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον. Ἐγκρατείας σκάμμασι Πάτερ ἐκλάμψας, τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὤφθης δοχεῖον καθαρόν, Πάτερ σοφὲ Διονύσιε, πταισμάτων λύσιν ἡμῖν ἐξαιτούμενος. Μεγαλυνάριον. Λάμψας ἐν Ὀλύμπῳ ἀσκητικῶς, θαυμάτων ἀκτῖσι, καταυγάζεις ὡς ἀληθῶς, πᾶσαν Πιερίαν, πιστῶς ἀνευφημοῦσαν, θεόφρον Διονύσιε, τοὺς ἀγῶνάς σου. ΠΗΓΗ http://www.synaxarion.gr/gr/sid/1877/sxsaintinfo.aspx

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως

Ημ. Εορτής: 25 Ιανουαρίου Ημ. Γέννησης: 330 μ.Χ. Ημ. Κοιμήσεως: 390 μ.Χ. Ημ. Ανακομιδής Λειψάνων: Πολιούχος: Λοιπές πληροφορίες: Εορταζόμενο όνομα: Γρηγόριος, Γρηγορία

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ἔζησε κατὰ τὴν ἐποχὴ τοῦ βασιλέως Οὐάλεντος (364 – 378 μ.Χ.). Καταγόταν ἀπὸ τὸν Πόντο καὶ γεννήθηκε σὲ ἕνα μικρὸ χωριὸ τῆς περιοχῆς τῆς Ναζιανζοῦ, ποὺ λεγόταν Ἀριανζός, τὸ 330 μ.Χ. Ναζιανζηνὸς ὀνομάσθηκε, ἐπειδὴ ἔζησε τὸν περισσότερο χρόνο τῆς ζωῆς του στὴ Ναζιανζό, ὅπου ἦταν καὶ τὸ πατρικό του σπίτι. Ὁ πατέρας του, ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Ἐπίσκοπος Ναζιανζοῦ, ἦταν πρὶν γίνει Ἐπίσκοπος, ἕνας πολὺ πλούσιος ἄρχοντας τῆς Ναζιανζοῦ. Κατεῖχε μεγάλη θέση στὸν δημόσιο βίο καὶ ἀνῆκε σὲ μία ἰουδαῖο-ἐθνικὴ αἵρεση ποὺ λεγόταν τῶν «Ὑψισταρίων». Ἡ μητέρα του, ἡ Ἁγία Νόννα, ἦταν Ὀρθόδοξη. Ἡ εὐσέβεια καὶ ἡ ἀρετή της ἐπηρέασαν τὸν σύζυγό της καὶ τὸν ἔκαναν νὰ μεταστραφεῖ στὴν ἀληθινὴ πίστη. Οἱ γονεῖς του, Γρηγόριος καὶ Νόννα, δὲν εἶχαν παιδιὰ καὶ ἱκέτευαν τὸν Θεὸ νὰ χαρίσει σὲ αὐτοὺς τὴν χαρὰ τῆς τεκνοποιΐας. Καὶ πράγματι, ἡ προσευχή τους εἰσακούσθηκε καὶ ἡ Νόννα γέννησε τὸν Ἅγιο Γρηγόριο, τὸν ὁποῖο πρὶν ἀκόμα αὐτὸς γεννηθεῖ εἶχε ὑποσχεθεῖ ἂν τὸν ἀφιερώσει στὸν Θεό. Πολλὲς φορὲς ὁ Ἅγιος Γρηγόριος παραβάλλει τοὺς γονεῖς του μὲ τὸν Ἀβραὰμ καὶ τὴ Σάρρα, οἱ ὁποῖοι σὲ μεγάλη ἡλικία ἀπέκτησαν τὸν Ἰσαάκ. Σπουδαῖες ἦταν οἱ προσπάθειες τῶν γονέων αὐτοῦ νὰ μορφώσουν καὶ νὰ ἐμφυσήσουν στὸν πρωτότοκο υἱό τους τὴν ἀγάπη πρὸς τὰ γράμματα καὶ τὴν χριστιανικὴ πίστη. Ἀπὸ τὴν παιδικὴ ἡλικία ἐνέπνευσαν σὲ αὐτὸν ἔντονη καὶ βαθιὰ θρησκευτικότητα, ὥστε αὐτὸς ἀπὸ εὐσέβεια καὶ πνευματικότητα, ὑποσχέθηκε στὸν ἑαυτό του νὰ ζήσει μὲ ἁγνεία καὶ παρθενία. Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος, χάρη στὴν δυνατότητα ποὺ εἶχε ὁ πατέρας του, ἔκανε λαμπρὲς σπουδές. Σπούδασε σὲ ὅλα τὰ τότε μεγάλα κέντρα πολιτισμοῦ: τὴ Ναζιανζό, τὴν Καισάρεια τῆς Καππαδοκίας, τὴν Καισάρεια τῆς Παλαιστίνης, τὴν Ἀντιόχεια, τὴν Ἀλεξάνδρεια, τὴν Ἀθήνα. Ἡ Κωνσταντινούπολη δὲν εἶχε γίνει ἀκόμη κέντρο πολιτισμοῦ καὶ ἡ Ρώμη δὲν εἶχε τότε κάτι ἀξιόλογο γιὰ τοὺς Ἕλληνες. Στὶς πόλεις αὐτὲς μελέτησε τὶς πλουσιότερες βιβλιοθῆκες καὶ ἄκουσε τοὺς σοφότερους διδασκάλους, μεταξὺ τῶν ὁποίων τὸν Δίδυμο τὸν Τυφλό, ποὺ τότε διηύθυνε τὴ θεολογικὴ σχολὴ τῆς Ἀλεξάνδρειας καὶ τοὺς φιλόσοφους Θεσπέσιο στὴν Καισάρεια καὶ Ἰμέριο καὶ Προαιρέσιο στὴν Ἀθήνα. Γιὰ τὸν Προαιρέσιο γίνεται δεκτὸ ὅτι ἦταν Χριστιανός. Οἱ σπουδὲς δὲν ἔκαναν τὸν Ἅγιο νὰ ἐπαρθεῖ. Ἀντίθετα, κατάλαβε ὅλη τὴν ματαιότητα τοῦ κόσμου καὶ τῆς σοφίας του. Ἔνιωσε, ὅτι ἡ ἀνθρώπινη γνώση ἔχει ἀσήμαντη σημασία μπροστὰ στὴν γνώση τῆς σοφίας τοῦ Θεοῦ. Ὁ ἴδιος, ὁ Ἅγιος Γρηγόριος, παραλληλίζει τὸν ἑαυτό του μὲ τὸν Σαοὺλ ποὺ ἔτρεχε χωρὶς νὰ ξέρει. Αὐτὸ ποὺ τελικὰ βρῆκε κατὰ τὴν διάρκεια τῶν σπουδῶν του ἦταν ἕνα «Βασίλειο». Ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖο ἀναφέρει τὸ γεγονὸς τῆς φιλίας του μὲ τὸν Ἅγιο Βασίλειο, Ἀρχιεπίσκοπο Καισαρείας, ἦταν μεγαλύτερο εὔρημα καὶ ἀπὸ ἕνα ὁλόκληρο βασίλειο. Ὅταν τελείωσε τὶς σπουδές του ὁ Ἅγιος, ἦταν ὥριμος ἄνδρας ἡλικίας 30 ἐτῶν. Ὅμως δὲν εἶχε ἀκόμη βαπτισθεῖ. Καὶ ἀγωνιοῦσε νὰ μὴν πεθάνει, πρὶν ἐπιστρέψει στὸν πατέρα του καὶ βαπτισθεῖ. Γι’ αὐτὸ καὶ ὅταν, ἐνῶ μετέβαινε  ἀπὸ τὴν Ἀλεξάνδρεια στὴν Ἀθήνα, ἔγινε μεγάλη τρικυμία, φοβήθηκε πολὺ καὶ παρακάλεσε νὰ τὸν ἐλεήσει ὁ Θεός, νὰ βοηθήσει νὰ μὴν πνιγεῖ, γιὰ νὰ ἀξιωθεῖ τοῦ ἐνδύματος τοῦ Ἁγίου Βαπτίσματος. Τὸ βάπτισμα τοῦ Γρηγορίου τὸ ἐπακολούθησε συνειδητὸς πνευματικὸς ἀγώνας. Νηστεία, προσευχή, ἀγρυπνία. Ἀγώνας γιὰ τὴν κάθαρση, τὴν πνευματικὴ πρόοδο, τὴ θέωση. Μαζὶ μὲ τὸν ὁμόφρονα, ὁμότροπο καὶ ὁμόψυχό του Ἅγιο Βασίλειο ἀπομονώθηκαν κάπου στὸν Πόντο καὶ παραδόθηκαν κυριολεκτικὰ στὴν προσευχὴ καὶ τὴν ἄσκηση. Ὁ ἀγώνας τους εὐλογήθηκε ἀπὸ Ἐκεῖνον ποὺ θέλει νὰ γινόμαστε βιαστὲς τῆς βασιλείας Του. Ἀξιώθηκαν καὶ οἱ δυὸ μεγάλων πνευματικῶν χαρισμάτων. Μάλιστα ὁ Ἅγιος Γρηγόριος κάνει ἐπανειλημμένως λόγο γιὰ τὶς πνευματικές του ἐμπειρίες καὶ τὰ οὐράνια χαρίσματα ποὺ ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ τοῦ χάρισε. Οἱ ἐμπειρίες του αὐτὲς πρέπει νὰ ἦταν πολὺ ὑψηλές, ἀφοῦ ὁ ἴδιος παραβάλλει αὐτὰ ποὺ ἔβλεπε μὲ αὐτὰ τοῦ θεόπτου Προφήτου Μωϋσέως καὶ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, ποὺ «πορευόμενος εἰς Δαμασκόν» εἶδε τὸν Κύριο τῆς Δόξας καὶ ἀνέβηκε μέχρι τρίτου οὐρανοῦ καὶ εἶδε τὰ ἄρρητα ρήματα, τὴ δόξα τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Γρήγορα κάλεσε ὁ Θεὸς τὸν Γρηγόριο στὴν διακονία Του. Τὰ τέλη τοῦ ἔτους 360 μ.Χ. ἐπιστρέφει στὴ Ναζιανζό. Ὁ Γέρων, ἔχοντας ἀνάγκη ἀπὸ βοηθὸ καὶ συνεργάτη στὴ «νυκτομαχία», ὅπως χαρακτήριζε τὴν ἱεροσύνη, θέλησε νὰ τὸν χειροτονήσει Πρεσβύτερο, ἐπειδὴ ἔβλεπε στὸ πρόσωπό του ὄχι μόνο τὸν ἀφοσιωμένο υἱό, ἀλλὰ καὶ τὸν ζηλωτὴ γιὰ τὴν σωτηρία τῶν ψυχῶν λειτουργὸ τοῦ Κυρίου. Ὁ Γρηγόριος ἀρνήθηκε. Τὴν ἄρνησή του ὅμως ἔκαμψε τὸ βάρος τοῦ διπλοῦ ἀξιώματος τοῦ Γέροντος Γρηγορίου (πατέρας κατὰ σάρκα καὶ πνευματικὸς πατέρας), ποὺ ὁ Γρηγόριος ἤξερε μόνο νὰ εὐλαβεῖται. Ἔκανε ὑπακοὴ στὴν ἐντολὴ τοῦ Γέροντος Ἐπισκόπου καὶ χειροτονήθηκε. Ἀμέσως μετὰ τὴν χειροτονία του ζήτησε ἀνακούφιση στὴν μόνωση καὶ τὴν προσευχή. Ἀποσύρθηκε λοιπὸν στὸ ἐρημητήριό του, στὴ γαλήνη τῆς νοερᾶς προσευχῆς. Καὶ βρῆκε τὴ γαλήνη καὶ τὴν πορεία του. Καὶ ἐπέστρεψε μὲ εἰρήνη στὴν καρδιὰ νὰ ἀναλάβει τὸ πνευματικό του ἔργο, ποὺ τὸ ἄρχισε μὲ τὸν περίφημο θεολογικὸ λόγο περὶ τοῦ Πάσχα καὶ τὴ δικαιολόγηση τῆς φυγῆς του. Διακονοῦσε μὲ ἱερὸ ζῆλο στὸ πλευρὸ τοῦ πατέρα του, ὅταν ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Καισαρείας τῆς Καππαδοκίας καὶ ἔξαρχος Πόντου Βασίλειος τὸν ἐξέλεξε Ἐπίσκοπο της μικρῆς πόλεως Σάσιμα. Σκοπὸς του ἦταν νὰ περιφρουρήσει τὴ δικαιοδοσία τῆς τοπικῆς του Ἐκκλησίας ἀπὸ τὶς διεκδικήσεις ἐνὸς νέου Μητροπολίτη, τοῦ Τυάνων Ἀνθίμου. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἔθλιψε ἀκόμη πιὸ πολὺ τὸν Γρηγόριο. Ἀντέδρασε. Ἐξέφρασε τὴν πικρία του. Τελικὰ ὅμως ὑπάκουσε, ἀλλὰ δὲν πῆγε ποτὲ στὰ Σάσιμα. Ἕνα χρονικὸ διάστημα ἔμεινε στὴ Ναζιανζό, ὡς βοηθὸς τοῦ πατέρα του, ἐνδίδοντας στὴν παράκλησή του. Καὶ ὅταν ἐκεῖνος κοιμήθηκε, τὸ 374 μ.Χ., ὁ Θεολόγος συνέχισε νὰ ποιμαίνει τὴν Ἐκκλησία τῶν Ναζιανζῶν, ὡς τοποτηρητής, χωρὶς νὰ παύσει νὰ τοὺς παρακαλεῖ νὰ ἐκλέξουν καὶ νὰ χειροτονήσουν τὸν κανονικό τους Ἐπίσκοπο. Καὶ ἐπειδὴ αὐτὸ ἀργοῦσε, στεναχωρημένος ἐγκατέλειψε τὴν πόλη καὶ κατέφυγε στὴν Σελεύκεια τῆς Ἰσαυρίας, ὅπου, κοντὰ στὸ ναὸ τῆς Ἁγίας Θέκλας, ἀναζήτησε τὴν εἰρήνη καὶ τὴν ἡσυχία στὴν προσευχὴ καὶ ἔμεινε ἐκεῖ ἐπὶ πέντε σχεδὸν ἔτη μελετώντας καὶ συγγράφοντας. Τὴν ἄνοιξη τοῦ ἔτους 379 μ.Χ. οἱ λίγοι Χριστιανοὶ τὸν κάλεσαν στὴν Κωνσταντινούπολη νὰ ἀγωνισθεῖ γιὰ τὴν Ὀρθόδοξη πίστη, ἀφοῦ στὴν Πόλη δέσποζαν οἱ Ἀρειανοί. Ἦταν τόση ἡ διάδοση καὶ ἡ ἐπικράτησή τους, ὥστε ὁ Ἅγιος Γρηγόριος δὲν βρῆκε οὔτε ἕνα παρεκκλήσι στὰ χέρια τῶν Ὀρθοδόξων. Κατόπιν τούτου ἄρχισε νὰ λειτουργεῖ καὶ νὰ κηρύττει σὲ ἕνα σπίτι ποὺ ὁ ἴδιος διαμόρφωσε σὲ ναὸ καὶ τὸ ὀνόμασε Ἁγία Ἀναστασία, δηλαδὴ τῆς Ἀναστάσεως τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἐκεῖ ὁ Ἅγιος ἐξεφώνησε τὰ περίφημα θεολογικὰ κηρύγματά του. Ἡ ἐπίδρασή τους καὶ ἰδίως τῶν πέντε Θεολογικῶν Λόγων του ἦταν τόση, ὥστε οἱ Ἀρειανοὶ φανατικοί, πῆραν τὴν ἀπόφαση νὰ τὸν ἐξολοθρεύσουν. Τὸν ἔβρισαν. Τὸν κακολόγησαν. Τὸν κτύπησαν. Τὸν γρονθοκόπησαν. Τὸν λιθοβόλησαν. Ἔβαλαν μάλιστα καὶ κάποιον νὰ τὸν φονεύσει. Καὶ θὰ τὸν σκότωνε. Ἀλλὰ νικημένος ἀπὸ τὴν ἁγιοσύνη τῆς πραότητάς του, ὁμολόγησε στὸν ἴδιο τὴν ἀλήθεια τὴν στιγμὴ ποὺ εἶχε πάει νὰ τὸν σφάξει. Μὲ ὅπλο τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ, τὴ μάχαιρα τοῦ πνεύματος, νικοῦσε τοὺς ἐχθροὺς τῆς πίστεως σὰν τὸν Μωϋσῆ. Πράγματι, οἱ Ἀρειανοὶ ὅλο καὶ λιγόστευαν. Ὁ Ἅγιος Θεοδόσιος, εὐχαριστημένος ἀπὸ τὸ ἔργο τοῦ Γρηγορίου, τὸν κατέστησε τὸ ἔτος 380 μ.Χ. Πατριάρχη καὶ τὸν ἐνθρόνισε στὸ ναὸ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων Κωνσταντινουπόλεως. Ὅμως οἱ Ὀρθόδοξοι Ἐπίσκοποι δὲν εἶχαν ὅλοι τὴν ὀρθὴ κρίση. Μερικοὶ μεθυσμένοι ἀπὸ φθόνο κάκιζαν τὸν Ἅγιο, διότι δὲν πίεζε τὸν βασιλέα νὰ ἀφαιρέσει τὶς ἐκκλησίες ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ νὰ τοὺς ἀπαγορεύσει νὰ τελοῦν τὴν λατρεία τους. Σὲ ἀπάντηση ὁ Ἅγιος Γρηγόριος τόνιζε, ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν ἔχει ἀνάγκη τὶς λόγχες τοῦ Καίσαρος καὶ ὅτι τοῦ εἶναι ἀρκετὴ σὰν ὅπλο ἡ ἀλήθεια. Καὶ πράγματι, ἡ ἀλήθεια νίκησε. Τὸ ἔτος 381 μ.Χ. συνῆλθε ἡ Β’ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος. Πρόεδρος ἦταν ὁ Ἅγιος Μελέτιος Ἀντιοχείας. Αὐτὴ ἡ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος ὁλοκλήρωσε τὸ ἔργο τῆς Α’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Καταδίκασε τοὺς Ἀρειανοὺς καὶ τοὺς Πνευματομάχους – Εὐνομιανοὺς καὶ συμπλήρωσε τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως. Τὸ διαμόρφωσε στὴν σημερινή του μορφή. Ἔτσι ἔλαμψε ἡ δόξα τῆς Ἁγίας Τριάδος, τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἀκόμη, ἡ Σύνοδος καταδίκασε τὸν Ἀπολλιναρισμό, ποὺ διαιροῦσε τὸν ἄνθρωπο σὲ τρία μέρη (σῶμα, ψυχὴ καὶ νοῦ) καὶ δίδασκε ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν ἔχει λάβει ἀνθρώπινο πνεῦμα, παρουσιάζοντας τὸν Χριστὸ ἀτελὴ καὶ ὄχι τέλειο ἄνθρωπο. Ἔτσι ὅμως κατέστρεφε τὸ σωτηριολογικὸ ἔργο τοῦ Κυρίου καὶ τὴν ἀνθρωπότητά Του, διότι καθετὶ ποὺ δὲν προσλαμβάνεται ὑπὸ τοῦ Χριστοῦ μένει ἀθεράπευτο καὶ ἀνίατο. Τρίτον, ἡ Β’ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος καταδίκασε τὸν ἀπόλυτο προορισμό, τὸν ὁποῖο δίδαξαν ἀργότερα ὁ Καλβίνος, ὁ Αὐγουστίνος καὶ ὁ Λούθηρος καὶ ὅλος ὁ Προτεσταντισμός. Τέλος ἀναγνώρισε τὸν Ἅγιο Γρηγόριο ὡς κανονικὸ Ἀρχιεπίσκοπο Κωνσταντινουπόλεως. Ὁ Πρόεδρος τῆς Συνόδου, Ἅγιος Μελέτιος, κοιμήθηκε ἐνῶ διαρκοῦσε ἡ Σύνοδος. Ἡ Σύνοδος τὸν τίμησε ὡς Ἀπόστολο. Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ἐξεφώνησε τότε λαμπρὸ ἐπικήδειο, λόγο ποὺ ἄρχιζε μὲ τὰ λόγια: «ηὔξησεν ἡμῖν τὸν ἀριθμὸν τῶν Ἀποστόλων». Διάδοχός του στὴν προεδρία τῆς Συνόδου ἔγινε ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως. Ἀλλὰ μετὰ ἀπὸ λίγο τὸ κλίμα ἄλλαξε. Ἔφθασε στὴν Κωνσταντινούπολη γιὰ νὰ συμμετάσχει στὴν Σύνοδο, ὁ Πέτρος ὁ Β’, ὁ Πατριάρχης Ἀλεξάνδρειας, μὲ τοὺς Αἰγυπτίους καὶ Μακεδόνες Ἐπισκόπους. Αὐτοὶ ἤδη εἶχαν πάρει θέση ἐχθρικὴ ἔναντι τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου. Δὲν τὸν ἀναγνώριζαν σὰν κανονικὸ Ἀρχιεπίσκοπο, ἐπειδὴ τάχα εἶχε μετατεθεῖ ἀπὸ τὰ Σάσιμα. Καὶ εἶχαν ἐντελῶς ἀντικανονικὰ καὶ παράνομα χειροτονήσει Πατριάρχη τὸν Μάξιμο τὸν Κυνικό, ποὺ ἦταν μὲν Ὀρθόδοξος ἀλλὰ ἔμεινε στὴν ἱστορία σὰν ἕνα αἰνιγματικὸ πρόσωπο. Ὁ Πέτρος ἔθεσε στὴν Σύνοδο τὸ θέμα τῆς κανονικότητας. Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος, ἐνῶ εἶχε τὴν δύναμη νὰ συντρίψει κάθε ἀντίσταση, διότι παράλληλα πρὸς τὴν ὑποστήριξη τῶν Ἐπισκόπων εἶχε καὶ τὴν συμπαράσταση τοῦ αὐτοκράτορα, ἀηδίασε καὶ παραιτήθηκε μὲ τοῦτα τὰ λόγια: «Δὲν εἶμαι σεμνότερος τοῦ Προφήτη Ἰωνᾶ. Ἂν ἐγὼ εἶμαι αἰτία ταραχῆς στὴν Ἐκκλησία, ρίχνω τὸν ἑαυτό μου στὴ θάλασσα». Εὐθὺς μετὰ τὴν παραίτησή του λειτούργησε στὸν καθεδρικὸ ναὸ τῆς Κωνσταντινουπόλεως, γιὰ νὰ ἀποχαιρετίσει τὸ ποίμνιό του. Καὶ ἔφυγε χωρὶς νὰ περιμένει νὰ λήξουν οἱ ἐργασίες τῆς Συνόδου. Ἐπέστρεψε στὴ Ναζιανζὸ καὶ γιὰ λίγο ἔμεινε ἀπομονωμένος ἐκεῖ γιὰ νὰ γαληνεύσει. Ὁ Ἅγιος, σὲ κείμενά του, διεκτραγωδεῖ τὴν ἐκκλησιαστικὴ κατάσταση, ὅταν ἐπιχειρεῖ νὰ κάνει σύγκριση τῶν ὅσων συμβαίνουν ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας μὲ τὰ ὅσα συμβαίνουν ἐκτὸς αὐτῆς. Ἔτσι λέγει, πρέπει νὰ ὀδύρεται κανείς, ὅταν διαπιστώνει τὴν ὕπαρξη ἑνότητας στοὺς κοσμικοὺς ὀργανισμούς, στὶς πόλεις, στοὺς οἴκους, στὸ στράτευμα καὶ ὅμως νὰ ἀπουσιάζει ἀπὸ τὸν κατ’ ἐξοχὴν κήρυκα καὶ θεματοφύλακα τῆς εἰρήνης, τὴν Ἐκκλησία καὶ τοὺς πιστούς της. Βεβαίως ἡ ἀποχώρησή του δὲν σήμαινε ὅτι θὰ ἔπαυε νὰ ἐνδιαφέρεται γιὰ τὴν ἐπίτευξη ἑνότητας καὶ γιὰ τὴν ἐπικράτηση τῆς εἰρήνης στὴν Ἐκκλησία, γιὰ τὰ δύο αὐτὰ ὑπέρτατα ἀγαθά. Τὸ ἔτος 383 μ.Χ. ἡ ὑγεία του ὑπέστη σοβαρὸ κλονισμό. Πρότεινε ὡς Ἐπίσκοπο τὸν Πρεσβύτερο Εὐλάλιο καὶ ἀποσύρθηκε ὁριστικὰ στὴν ἡσυχία τῆς Ἀριανζοῦ, ὅπου καὶ κοιμήθηκε μὲ εἰρήνη τὸ 390 μ.Χ. Ἡ Σύναξη τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου ἐτελεῖτο στὴν ἁγιότατη Μεγάλη Ἐκκλησία καὶ στὸ μαρτυρικὸ ναὸ τῆς Ἁγίας Ἀναστασίας, ἡ ὁποία βρίσκεται στὴν εἴσοδο τῆς τοποθεσίας ποὺ ὀνομάζεται Δομνίνου, καθὼς ἐπίσης καὶ στὸ ναὸ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, ὅπου ὁ φιλόχριστος βασιλέας Κωνσταντῖνος ὁ Πορφυρογέννητος ἐναπέθεσε τὸ ἱερὸ λείψανο τοῦ Ἁγίου, ὅταν τὸ μετέφερε ἀπὸ τὴ Ναζιανζὸ τῆς Καππαδοκίας στὴν Κωνσταντινούπολη. Κατὰ τὴν δεύτερη μέρα τοῦ Πάσχα οἱ αὐτοκράτορες μετέβαιναν, γιὰ νὰ ἐκκλησιασθοῦν, στὸ ναὸ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καὶ εὔχονταν ἐνώπιον τοῦ ἱεροῦ λειψάνου τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου. Τὰ ἔργα τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου εἶναι σχετικῶς λίγα. Δὲν ἔχουν τὴν ἔκταση τῶν ἔργων ἄλλων Πατέρων. Παρὰ ταῦτα ἔχουν βάθος καὶ δύναμη περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλου. Τὰ ἔργα του ὑπῆρξαν πάντοτε ἡ μεγαλύτερη πηγὴ τῶν δογμάτων. Γι’ αὐτὸ ἔγινε καὶ ὁ κατ’ ἐξοχὴν θεολόγος τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἡ πηγὴ τῆς ἐκφράσεως τῆς λατρείας. Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α’.  Ὁ ποιμενικὸς αὐλὸς τῆς θεολογίας σου, τὰς τῶν ῥητόρων ἐνίκησε σάλπιγγας· ὡς γὰρ τὰ βάθη τοῦ Πνεύματος ἐκζητήσαντι, καὶ τὰ κάλλη τοῦ φθέγματος προσετέθη σοι. Ἀλλὰ πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, Πάτερ Γρηγόριε, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν. Κοντάκιον. Ἦχος γ’. Ἡ Παρθένος σήμερον. Θεολόγῳ γλώττῃ σου, τὰς συμπλοκὰς τῶν ῥητόρων, διαλύσας ἔνδοξε, ὀρθοδοξίας χιτῶνα, ἄνωθεν ἐξυφανθέντα τὴν Ἐκκλησίαν, ἐστόλισας, ὃν καὶ φοροῦσα σὺν ἡμῖν κράζει, τοῖς σοῖς τέκνοις· χαίροις Πάτερ, θεολογίας ὁ νοῦς ὁ ἀκρότατος. Μεγαλυνάριον. Χαίροις ὁ οὐράνιος θεῖος νοῦς, στόμα τὸ πυρίπνουν, ὁ τῆς χάριτος ὀφθαλμός, σάλπιγξ εὐσεβείας, πηγὴ θεολογίας, ὑπερκοσμίων μύστης, σοφὲ Γρηγόριε. ΠΗΓΗ http://www.synaxarion.gr/gr/sid/1881/sxsaintinfo.aspx

Sig Sauer P320: το νέο υπηρεσιακό πιστόλι του Αμερικάνικου Στρατού

Γράφτηκε από τον/την Defencenews Newsroom

O Στρατός των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής (ΗΠΑ) επέλεξε το P320 της Sig Sauer ως το νέο υπηρεσιακό πιστόλι του.

To P320 της Sig Sauer ήταν ο τελικός νικητής μεταξύ 12 ανταγωνιστών στον σχετικό διαγωνισμό επιλογής.

Ας δούμε μερικές ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες για το νέο πιστόλι του Αμερικάνικου Στρατού:

• Το P320, που παρουσιάστηκε από την Sig Sauer το 2014, είναι ένα πολυμερικό πιστόλι επίκρουσης (striker-fired).

• Το νέο φορητό όπλο θα αντικαταστήσει το M9 Beretta, το πιστόλι επιλογής του Στρατού των ΗΠΑ για περισσότερα από 30 χρόνια, σύμφωνα με ανακοίνωση του Στρατού στις 19 Ιανουαρίου.

• Το P320 είναι το πρώτο αρθρωτό πιστόλι με ανταλλάξιμα στοιχειά χειρολαβής που μπορούν επίσης να προσαρμοστούν στο μέγεθος του πλαισίου και διαμετρήματος από τον χρήστη.

• Σύμφωνα με την Sig Sauer μπορεί να προσαρμοστεί για να πυροβολεί τα πυρομαχικά 9mm, .357 SIG και .40 S&W.

• Παρά το γεγονός ότι ούτε ο Στρατός αλλά ούτε και η Sig Sauer ανακοίνωσαν ποιο διαμέτρημα επέλεξε ο Στρατός των ΗΠΑ, αναφορές των μέσων ενημέρωσης είπαν ότι ο Στρατός επέλεξε την έκδοση των 9mm.

• Η Sig Sauer επιβεβαίωσε ότι ο Στρατός των ΗΠΑ επέλεξε τόσο το πλήρες μεγέθους P320 όσο και το compact P320.

• Οι στρατιώτες θα αρχίσουν να παραλαμβάνουν τα νέα φορητά όπλα αυτή την χρονιά, με όλα τα όπλα της σύμβασης να παραδίδονται εντός μιας περιόδου 10 ετών.

• Όλα τα πιστόλια θα είναι διαμορφωμένα ώστε να δέχονται σιγαστήρες.

• Τα πιστόλια θα έχουν κανονικής και εκτεταμένης χωρητικότητας γεμιστήρες.

• Σύμφωνα με προωθητικό υλικό της κατασκευάστριας εταιρείας Sig Sauer,το P320 θα διαθέτει πλαίσιο ανοξείδωτου χάλυβα που θα δίνει στους χρήστες τη δυνατότητα “αλλαγής διαμετρήματος, μεγέθους και προσαρμογής κατά βούληση”. Θα έχει επίσης “καθαριστικά, επαναφορά μηδενισμού σκανδάλης, λύση ασφαλείας και πρωτοφανή «αρθρωτή» αρχιτεκτονική”.

• Τα πιστόλια θα κατασκευαστούν στις εγκαταστάσεις της Sig Sauer στο Νιου Χάμσαϊρ ενώ το σχετικό συμβόλαιο είναι αξίας 580 εκ.$.

Να τονίσουμε ότι η Beretta προσπάθησε να συμμετάσχει στον σχετικό διαγωνισμό επιλογής με μια νέα έκδοση του M9, το M9A3, αλλά ο στρατός των ΗΠΑ απέκλεισε την συμμετοχή της νέας έκδοσης. Το M9 δεν έχαιρε ιδιαίτερης εκτίμησης. Σε μια έκθεση του 2006 στις ΗΠΑ για όπλα πεζικού, τα στρατεύματα που είχαν χρησιμοποιήσει το M9 Beretta σε μάχες στο Ιράκ και το Αφγανιστάν του έδιναν την τελευταία θέση σε σύγκριση με τα τουφέκια Μ4, Μ16  και το πυροβόλο M249. Μόνο πενήντα οκτώ τοις εκατό των στρατιωτών που το είχε χρησιμοποιήσει στη μάχη είχε αναφερθεί με ικανοποίηση σε αυτό. Από τα τέσσερα παραπάνω πυροβόλα όπλα, οι στρατιώτες το χαρακτήριζαν ως το όπλο με την λιγότερο ακρίβεια και με τον χειρότερο χειρισμό. Ακόμα χειρότερα, είκοσι έξι τοις εκατό από αυτούς που το είχαν χρησιμοποιήσει πραγματικά στη μάχη είχαν αναφέρει εμπλοκές με το Μ9 Beretta .

ΠΗΓΗ

http://defencenews.gr/asfaleia/diethnis-asfaleia/5103-sig-sauer-p320-to-neo-ypiresiako-pistoli-tou-amerikanikou-stratoy

Πλωτά μέσα αμφίβιας κρούσης: Ένα κενό στον ελληνικό αμυντικό σχεδιασμό

Γράφτηκε από τον/την gnikitas

Oι αποβάσεις είτε ευρείας κλίμακας που διεξάγωνται από τους πεζοναύτες είτε μικρής που λαμβάνουν χώρα από τους αμφίβιους καταδρομείς (πχ ανακατάληψη βραχονησίδας ή μικρονήσου) είναι σύνθετες στρατιωτικές επιχειρήσεις και εμπεριέχουν μεγάλο ρίσκο.

Ο πόλεμος νησίδων και βραχονησίδων - Τακτικά Στοιχεία - Διαπιστώσεις

Από την παρακολούθηση των έως τώρα ασκήσεων, ο τρόπος σχεδίασης και εκτέλεσης παρόμοιας επιχείρησης φαίνεται να έχει αποκρυσταλλωθεί και μπορεί να παρουσιαστεί, με την αυτονόητη επισήμανση πως δεν πρέπει να αποκλείονται εκπλήξεις οι οποίες έχουν αναπτυχθεί έτσι ώστε την κρίσιμη ώρα να αιφνιδιάσουν τον αντίπαλο. Γενικά σε ανάλογου είδους επιχειρήσεις λαμβάνονται υπόψη ορισμένες παραδοχές. Αυτές λοιπόν μεταξύ άλλων είναι: η επιχείρηση θα λάβει χώρα νύχτα, ώστε να μεγιστοποιηθεί το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού, να κλονισθεί ο αντίπαλος και γενικά να εκτελεστεί η επιχείρηση υπό ευνοϊκότερες συνθήκες.

Η ίδια η επιχείρηση θα περιλαμβάνει την εκτέλεση απόπειρας παραπλανήσεως με προσβολή του εχθρού από παραπλανητική κατεύθυνση προς διάσπαση της προσοχής του και τη δημιουργία ψευδούς εντύπωσης για το που πρέπει να αναμένεται η κρούση των φίλιων δυνάμεων. Της κύριας ενέργειας θα έχει προηγηθεί αθόρυβη άνοδο επί της βραχονησίδας αριθμού ανιχνευτών θαλάσσης με στόχο την εξασφάλιση προγεφυρώματος για την έφοδο της κύριας δύναμης, την σηματοδοσία επί της ακτής, την άρση των εχθρικών παγιδεύσεων, την κατεύθυνση πυρών, την προσβολή του εχθρού σε πρώιμο στάδιο και αν οι συνθήκες το επιτρέψουν ακόμη και την αθόρυβη σταδιακή εξουδετέρωση της εχθρικής δύναμης που θα σημαίνει και το τέλος της αρχικής φάσης.

Πλάνα από την επιχειρησιακή εκπαίδευση αμφίβιων καταδρομών της Η Μοίρας. 

Με την έξοδο επί της ακτής αρχίζει η κύρια φάση, η οποία περιλαμβάνει κλασική εφαρμογή μάχης πεζικού σε μικρές αποστάσεις ,σ' ένα περιβάλλον μάχης εν πολλοίς χαοτικό, με έντονο χαρακτηριστικό την μάχη μικρών κλιμακίων. Είναι προφανές πως σε ανάλογες καταστάσεις θα φανεί η αξία της εκπαίδευσης σε επίπεδο μικρών ηγητόρων και ανάπτυξης ατομικής πρωτοβουλίας. Η εξόντωση ή σύλληψη και των τελευταίων ανδρών του εχθρού και η σταθεροποίηση επί της βραχονησίδας θα σημαίνει και το τέλος της επιχείρησης. Φυσικά να τονίσουμε πως ενδέχεται η επιχείρηση να μην σταματήσει εκεί και ο εχθρός να τολμήσει εκ νέου ανακατάληψη της βραχονησίδας όμως αυτό θα σημαίνει κατακόρυφη κλιμάκωση και εν τέλει την διενέργεια πολεμικής σύρραξης. Σε μια τέτοια περίπτωση οι φίλιες δυνάμεις υποχρεούνται να λάβουν αμυντικές θέσεις επί της νήσου ενώ στην νήσο είναι βέβαιο πως υπάρξουν και επιπλέον φίλιες δυνάμεις, μονάδων Μηχανοκίνητου Πεζικού λόγου χάρη που θα αυξήσουν ακόμα περισσότερο την αμυντική ικανότητα της νησίδας ή βραχονησίδας. 

Καταρχήν θεωρείται αρκετά δύσκολη η πιθανότητα επίτευξης τακτικού αιφνιδιασμού. Η εχθρική δύναμη θα αναμένει την ελληνική ενέργεια, θα είναι εφοδιασμένη με πλήθος συσκευών νυχτερινής παρατήρησης (κατά βάση θερμικών) και θα έχει τη προσοχή της τεταμένη. Αμφίβολη είναι επίσης και η επιτυχία επιχείρησης παραπλάνησης.

Το παρακάτω βίντεο παρουσιάζει πλάνα από την άσκηση BALTOPS, με επιχειρησιακά σενάρια που έλαβαν χώρα σε αρχιπελαγικό περιβάλλον και αφορούσαν αμφίβιες επιχειρήσεις σε βραχονησίδες και μικρονήσια. 

Η υπόθεση τώρα της αφανούς ανόδου υποβρύχιων ανιχνευτών επί της βραχονησίδας συγκεντρώνει αντικειμενικά μειονεκτήματα αλλά σε κάθε περίπτωση διασφαλίζει την μέγιστη αφάνεια και τα περισσότερα επιχειρησιακά πλεονεκτήματα. Ο χώρος είναι μικρός (ειδικά αν πρόκειται για βραχονησίδα) και δεδομένος και τα πιθανά σημεία εξόδου επί της ακτής είναι συγκεκριμένα, φυλασσόμενα και πάντως επιτηρούμενα και καλυπτόμενα από πυρά. Ακόμα και η χρήση απόκρημνων σημείων είναι δυσχερής. Πέραν του ότι είναι δυνατόν αυτά να είναι παγιδευμένα, έστω με φωτοπαγίδες, η χρήση τους πρέπει να αναμένεται από τον εχθρό ακριβώς επειδή αποτελούν τα λιγότερο προφανή σημεία εξόδου.

Η επιτυχία ενός τέτοιου εγχειρήματος πρέπει να βασίζεται στην βιαιότητα της κρούσης και στην ισχύ πυρός. Μόνο με την εκτεταμένη χρήση της τελευταίας σε ρόλο υποστήριξης των φίλιων τμημάτων και καταστολής της εχθρικής αντίστασης είναι εφικτή η εκτέλεση παρόμοιας επιχείρησης με δεδομένο πως είναι προφανές πως οι κάποιες από τις έτερες προϋποθέσεις επιτυχίας κάθε στρατιωτικής επιχείρησης (αιφνιδιασμός και παραπλάνηση) είναι αρκετά δύσκολες για αυτή την περίπτωση ανακατάληψης βραχονησίδας.

Φυσικά πρέπει να διατίθενται και τα ανάλογα μέσα. Είναι απαράδεκτο 16 ολόκληρα χρόνια από την κρίση των Ιμίων από την τάξη της σχετικής απαίτησης να μην έχει προχωρήσει ακόμη η προμήθεια ειδικών σκαφών "συνοδείας και συμβολής άμυνας νήσου" όπως ενδεικτικά αναφέρουμε το Σουηδικό CB-90, το ιδανικό σκάφος για χρήση στο δαιδαλώδες και χαρακτηριζόμενο από έντονη κατάτμηση νήσων και ακτών περιβάλλον του Αιγαίου. Με την θωράκιση του και τον ισχυρό οπλισμό του είναι σε θέση να προσφέρει αυτό ακριβώς που λείπει από τις μονάδες Αμφίβιων Καταδρομών: προστασία κατά την μεταφορά και την κρούση και ισχύ πυρός για καταστολή της εχθρικής αντίστασης επί της ακτής, ανεξάρτητα των άλλων ειδικών εφαρμογών που μπορεί όπως της προσβολής ακόμη και μεγαλύτερων σκαφών επιφανείας του αντιπάλου στα Κ/Β μικρού βεληνεκούς που μπορεί να φέρει.

Μικρονήσια όπως το σύμπλεγμα της Μεγίστης είναι στο στόχαστρο της Άγκυρας. Η μεγάλη πρόκληση για τον εθνικό αμυντικό σχεδιασμό είναι το γεγονός πως η γεωγραφία ευνοεί τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις λόγω εγγύτητας. 

Ακόμη και έτσι πάντως, οι φίλιες δυνάμεις πρέπει να είναι αποφασισμένες για βαριές απώλειες που τονίζει έτι περαιτέρω την ανάγκη για τον ελιτίστικο χαρακτήρα που αυτές πρέπει να έχουν. Εκ των προαναφερθέντων συνάγεται το συμπέρασμα πως η ιδανική επιλογή είναι αν πρόκειται για ανακατάληψης βραχονησίδας είναι ο βομβαρδισμός είτε χερσαίος από το Πυροβολικό, είτε Ναυτικός από τις μονάδες επιφανείας είτε ο Αεροπορικός ίσως ο ιδανικότερος με την χρήση βομβών γενικής χρήσης ή ακόμα καλύτερα βομβών ναπάλμ που μπορούν να ισοπεδώσουν τα πάντα σε ακτίνα εκατοντάδων μέτρων.

Εάν πρόκειται όμως για επιχείρηση ανακατάληψης μικρονήσου τότε επιβάλλεται η χρήση επίλεκτων τμημάτων πεζικού και αμφίβιων καταδρομέων καθώς ο βομβαρδισμός δεν καλύπτει την απαίτηση για επανάκτηση του φίλιου εδάφους. Στο σημείο αυτό να αναφέρουμε μια χρόνια ανάγκη των Ειδικών Δυνάμεων για την απόκτηση υποβρύχιων μέσων υποβρύχιας διείσδυσης καθώς σε περίπτωση κατάληψης φίλιας μικρονήσου μεγέθους Σύμης ή Καστελόριζου θα έχει συσταθεί ναυτικός αποκλεισμός της Νήσου οπότε είτε οι φίλιες δυνάμεις πρέπει να αποχωρήσουν άμεσα προς ανακατάληψη του φίλιου εδάφους προτού αναπτυχθούν οι μονάδες επιφανείας (που είναι βέβαιο πως θα εξουδετερώσουν τα μικρά σκάφη των αμφίβιων καταδρομέων) είτε να διαθέτουν τα μέσα εκείνα ώστε να διεισδύσουν υποβρυχίως με βατραχανθρώπους των Μοιρών Αμφιβιών Καταδρομών ώστε να ανακαταλάβουν την νήσο και πάλι όμως ο αριθμός των βατραχανθρώπων θα είναι μικρός με αποτέλεσμα οι πιθανότητες επιτυχημένης ανακατάληψης θα είναι λίγες. 

Η σύνθεση των Μοιρών Αμφιβιών Καταδρομών

Στα κύρια νησιά του Αιγαίο, πλήν της Λήμνου, εδρεύουν Μοίρες Αμφιβίων Καταδρομών. Συνολικά υπάρχουν πέντε Μοίρες σε Λέσβο, Χίο, Σάμο, Κω και Ρόδο. Οι Μοίρες Αμφιβίων Καταδρομών διαθέτουν την ακόλουθη δομή:

1. Λόχο Διοικήσεως
2. Λόχο Πλωτών
3. Λόχο υποστήριξης
4. Και Λόχους Κρούσεως 

Κάθε Λόχος Κρούσεως αποτελείται από τέσσερις διμοιρίες, τρείς διμοιρίες κρούσεως και μια διμοιρία υποστηρίξεως. Κάθε διμοιρία κρούσεως χωρίζεται σε τρείς ομάδες μάχης συνήθως των 6 ατόμων ενω η διμοιρία υποστηρίξεως περιλαμβάνει δύο στοιχεία πολυβόλων ΜΑG των 7,62 χλστ., δύο στοιχεία όλμων Commando των 60 χλστ και τρία στοιχεία αντιαρματικών STRIM των 89 χλστ. Ο Λόχος Υποστηρίξεως περιλαμβάνει την διμοιρία πολυβόλων ΜΑG των 7,62 χλστ. και την διμοιρία με οκτώ στοιχεία όλμων Commando των 60 χλστ.

Η ομάδα μάχης των μοιρών είναι εξαμελής, ένας ιδανικός αριθμός όπως έχει διαπιστωθεί από τις περισσότερες ειδικές δυνάμεις σε όλον τον κόσμο εφόσον προσφέρει μικρό ίχνος και επομένως απειροελάχιστα επίπεδα εντοπισμού αλλά ταυτόχρονα ικανοποιητική ασφάλεια με μεγάλο όγκο πυρός και δυνατότητα αλληλοβοήθειας των μελών της. Η διαίρεση της ομάδας μάχης είναι η ακόλουθη: ο ομαδάρχης που έχει θέση περιπολάρχη στα περίπολα αναγνώρισης και μάχης με αραβίδα Μ-4 των 5,56, ο βοηθός ομαδάρχη ή βοηθός περιπολάρχη με αραβίδα Μ-4 και προσαρμοζμένο βομβιδοβόλο Μ-203 των 40 χλστ, ο ακροβολιστής με Μ-16 Α4 των 5,56, και δύο καταδρομείς με Μ-4. Φυσικά, η ομάδα μάχης καθορίζεται από την φύση της αποστολής ως προς την σύνθεση της. Ως εκ τούτου δύναται να προστεθούν πολυβολητές, ελεύθεροι σλοπευτές, χειριστές αντιαρματικών, νοσοκόμος μάχης και διαβιβαστές.

Η απόκτηση σκαφών με τηλεχειριζόμενο σταθμό οπλισμού είναι αναγκαία για λόγους προστασίας, ακρίβειας και όγκου πυρός. Τα υφιστάμενα σκάφη MAGNA 960 RIB είναι πολιτικού τύπου και δεν παρέχουν καμία προστασία ούτε στο μεταφερόμενο προσωπικό ούτε στον πολυβολητή.  

Πρόταση απόκτησης νέου πλωτού

Ο επιτιθέμενος πρέπει να έχει τα κατάλληλα μέσα για να υποστεί τις λιγότερες δυνατές απώλειες και ως εκ τούτου να ολοκληρώσει την αποστολή στο ακέραιο. Στον ελληνικό αμυντικό σχεδιασμό υφίστανται μεγάλο κενό στα πλωτά μέσα αμφίβιας κρούσης. Οι μεν πεζοναύτες βασίζονται κυρίως στις πνευστές λέμβους ZODIAK ως πρώτο κύμα εξόδου στις ακτές και δευτερευόντως στις παρωχημένες αποβατικές ακάτους (ΑΒΑΚ). Οι αμφίβιοι καταδρομείς από τη μεριά τους, επίσης στις λέμβους ZODIAK, VTR και MAGNA 960 RIB. Το σύνολο των παραπάνω πλωτών μέσων στερείται ισχύος πυρός προς υποστήριξη των φίλιων τμημάτων και επιπροσθέτως δεν διαθέτουν καμία προστασία. 

To M12 Jurmo είναι ένα σκάφος με εξαιρετική προστασία και ισχύ πυρός. 

Τόσο οι αμφίβιοι καταδρομείς όσο και οι πεζοναύτες έχουν ανάγκη να αποκτήσουν οργανικά μέσα εκτέλεσης αποβάσεων ιδανικά για πρώτο κύμα (ταχέα σκάφη αμφίβιας κρούσης). Τα σκάφη αυτά θα μπορούν να αναπτυχθούν ταχέα ενώ διαθέτουν την απαραίτητη ισχύ πυρός για καταστολή του εχθρικού πυρ και την ενδεδειγμένη προστασία- θωράκιση για περίπτωση που χρειαστεί για να λάβει χώρα βίαιη απόβαση. Οι επιλογές που ξεχωρίσαμε είναι τα σκάφη κλάσης M12 Jurmo και τα σκάφη κλάσης Combat Craft 2010Μ.

Τα σκάφη και των δύο κλάσεων είναι ταχύπλοα και μπορούν να αναπτύξουν υψηλές ταχύτητες πλεύσης μεταξύ 40 και 50 κόμβων. Επίσης, στην πλώρη φέρουν καταπέλτη ώστε να μπορεί να αποβιβαστεί το προσωπικό σε ακτές και βραχονησίδες. Άξια αναφοράς είναι και η θωράκιση τους η οποία είναι ανθεκτική απέναντι σε βομβίδια και θραύσματα όπλων καμπύλης τροχιάς αλλά και διαμετρήματος 7,62. Τα σκάφη φέρουν οπλισμό στην πλώρη διαφορετικό ανά κλάση.

Η εξέλιξη του M12 Jurmo είναι το σκάφος κλάσης Jehu

Τα γενικά χαρακτηριστικά του Μ12 περιλαμβάνουν: εκτόπισμα 14 τόνοι, μήκος 14,2 μέτρα, μέγιστη ταχύτητα 37 κόμβοι, μεταφορική ικανότητα 20 άνδρες μετά φόρτου, οπλισμός ένα πολυβόλο των 12,7 χλστ, ένας όλμος τύπου Nemo των 120 χλστ ή τέλος ένας εκτοξευτής βομβίδων των 40 χλστ. Όλες οι επιφάνειες του σκάφους είναι καλυμμένες από υλικό κέβλαρ. Το Φιλανδικό σκάφος της εταιρίας Μarine Alutech έχει αυτονομία 180 ναυτικά μίλια. Μια ακόμα αξιόλογη επιλογή που ξεχωρίσαμε είναι το σκάφος Combat Craft 2010Μ, το σουηδικό σκάφος της εταιρίας Docsta Varvet. Το CB 2010M έχει εκτόπισμα 56 τόνους, μήκος 24,1 μέτρα, μεταφέρει 32 άνδρες συν 6 άτομα για πλήρωμα, έχει μέγιστη ταχύτητα πλεύσης 50 κόμβους χάρις σε δύο πανίσχυρους κινητήρες Rolls Royce 550 υδροτζέτ των 1100 Κw έκαστος.

Η εμβέλεια του είναι πραγματικά τεράστια και αγγίζει τα 400 ναυτικά μίλια. Πρακτικά, το CB 2010M μπορεί να αποχωρήσει από την έδρα της 32ας ΤΑΞ ΠΖΝ και να έχει αφιχθεί σε λίγες ώρες στην Λέσβο ή στην Ρόδο ή ακόμα και πιο μακριά αφού η απόσταση Βόλος Ρόδος είναι περί τα 313 ναυτικά μίλια απόσταση. Αξιοσημείωτη είναι η θωράκιση του σκάφους που επιτρέπει στους πεζοναύτες να πραγματοποιούν αποβάσεις υπό σφοδρό εχθρικό πυρ. Εντυπωσιακός είναι ο οπλισμός του σκάφους που περιλαμβάνει όλμο των 120 χλστ τύπου AMOS. Ο τελευταίος είναι Σουηδικής κατασκευής και προέλευσης έχει τεθεί σε υπηρεσία του 2007, έχει δύο κάνες βολής η κίνηση των οποίων επιτυγχάνεται με υδρόψυκτο μηχανισμό, έχει μέγιστο βεληνεκές 10 χιλιόμετρα ενώ μπορεί να εκτελέσει και ευθείς βολές από 1550 μέτρα έως και 150 μέτρα, ο ρυθμός βολών περιλαμβάνει μέγιστες 16 βολές το λεπτό ενώ ο μέσος ρυθμός είναι 12.

Αξίζει να σημειωθεί πως οι γερανοί των Α/Γ του ΠΝ μεταφέρουν ήδη τις αποβατικές ακάτους (ΑΒΑΚ) που ζυγίζουν 10 τόνους έκαστη οπότε ίσως να μπορεί να εξεταστεί η μικρή αύξηση του φορτίου τους στους 14 τόνους ώστε να μπορούν να μεταφέρουν τα M12 Jurmo ώστε τα σκάφη αυτά να μπορούν να λειτουργούν και από μητρικό πλοίο. Εξυπακοέται πως λύση θα μπορούσε να δοθεί και σε εθνικό ναυπηγικό επίπεδο με την κατασκευή ενός σκάφους που θα συγκεντρώνει τα παρακάτω χαρακτηριστικά. Κατ’ αυτόν τον τρόπο εξασφαλίζονται τα παρακάτω πλεονεκτήματα:

1. Προστασία
2. Τακτική ευελιξία.
3. Ισχύς πυρός.
4. Ικανοποιητική μεταφορική ικανότητα.
5. Ακτίνα Δράσης με στόχο την αλληλοεπικάλυψη και αλληλοϋποστήριξη των νήσων. 

Aνακεφαλαιώνοντας, η μεγαλύτερη πρόκληση στην άμυνα του αρχιπελάγους είναι η απειλή κατάληψης νησίδων και βραχονησίδων με στόχο τη δημιουργία τετελεσμένων. Η κατάψηλη κύριας νήσου προϋποθέτει πόλεμο υψηλής έντασης και φυσικά επαρκή χρονικό διάστημα. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό ως στοιχείο τακτικής ευελιξίας η αλληλοεπικάλυψη και η αλληλοϋποστήριξη των νήσων που μπορεί να πραγματοποιηθεί από δυνάμεις όπως οι αμφίβιοι καταδρομείς της 13ης ΔΕΕ και οι μονάδες πεζικού των ΑΔΤΕ. Η απόκτηση πλωτών μέσων που θα συγκεντρώνουν τα παραπάνω στοιχεία είναι μια αδήριτη εθνική ανάγκη και ένα εξοπλιστικό πρόγραμμα δίχως υψηλό κόστος εκατοντάδων εκατομμυρίων ή μερικών δισεκατομμυρίων.

Mια αξιόλογη πρόταση είναι η απόκτηση ικανού στόλου ταχυπλόων καταδιωκτικών σκαφών για το Λ.Σ όπως το CB-90. Σκοπός η κάλυψη αναγκών για τη διαχείριση του μεταναστευτικού με ευρωπαϊκή χρηματοδότηση. Κατ' αυτόν τον τρόπο εξασφαλίζεται η έλευση σύγχρονων σκαφών με κοινοτικά κονδύλια. Ακολούθως, στόχος είναι η ανάπτυξη διακλαδικότητας μεταξύ Λ.Σ και Ειδικών Δυνάμεων Ε.Σ με στόχο τη χρησιμοποίηση των σκαφών από τους αμφίβους καταδρομείς εν καιρώ κρίσης. Το πρόβλημα είναι πως τα όποια σκάφη αγοραστούν με κοινοτικά κονδύλια θα στερούνται οπλισμού αλλά το κόστος απόκτησης μερικών τηλεχειριζόμενων σταθμών οπλισμού δεν είναι υψηλό. 

Το βίντεο παρουσίαζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον αφού επιδικνύει τα νέα σκάφη που θα συμπληρώσουν τα Μ12. Πρόκειται για τα σκάφη κλάσης Jehu

Οι αμφίβιοι καταδρομείς αποτελούν ιδανικό εργαλείο συλλογής πληροφοριών και κατάδειξης εχθρικών στόχων ναυτικού και χερσαίου ενδιαφέροντος με την προϋπόθεση να υπάρχουν συστήματα επικοινωνιών, κατάδειξης στόχων, διασύνδεσης και διαλειτουργικότητας καθώς διοίκησης και ελέγχου με κύριο προαπαιτούμενο την ανάπτυξη ισχυρού πνεύματος και δεσμών διακλαδικότητας. Τα παρακάτω πλάνα δείχνουν ομάδες ειδικών δυνάμεων Φιλανδών να εκτελούν φάσμα των παραπάνω αποστολών. 

ΠΗΓΗ

http://defencenews.gr/amina/5092-plota-mesa-amfivias-kroysis-ena-keno-ston-elliniko-amyntiko-sxediasmo

Επίσκεψη Διοικητή 1ΗΣ ΣΤΡΑΤΙΑΣ στην Περιοχή Ευθύνης της 8ΗΣ Μ/Π ΤΑΞ

Την Παρασκευή 20 και Σάββατο 21 Ιανουαρίου 2017, ο Διοικητής της 1ΗΣ ΣΤΡΑΤΙΑΣ, Αντιστράτηγος Δημόκριτος Ζερβάκης, επισκέφθηκε το Στρατηγείο, Στρατόπεδα και Φυλάκια της Περιοχής Ευθύνης της 8ΗΣ Μηχανοποιημένης  Ταξιαρχίας.

Ο Διοικητής της 1ης ΣΤΡΑΤΙΑΣ ενημερώθηκε για το έργο και τις τρέχουσες δραστηριότητες του Σχηματισμού, συνομίλησε με το προσωπικό και περιηγήθηκε στις εγκαταστάσεις

ΠΗΓΗ

http://www.army.gr/default.php?pname=Article&art_id=92904&cat_id=14&la=1